Arantxa

Todos os traballos esixen un esforzo, e teñen que ter unha compensación, pero a miña opinión e que, non teñen o mismo esforzo nin a misma compensación, un albañil que un cantante famoso, ou un deportista que un agricultor, refirome a compensación economica. No meo entorno familiar, teño fama de intransigente, porque non me caen muy ben que digamos, os cantantes que se marchan a Miami, dicen que por a sua promoción artistica, e despois veñen a Galicia presumindo da terra do seo pai, bueno, no me molesta que veñan a Galicia, o que me fai sudar e que veñan contratados e cobrando das administracios, porque Hacienda somos todos, menos eles. En cuanto a Arantxhita, nunca puiden entender que despois de formarse en España, competir representando a España, o anunciar a sua intención de vivir en Andorra, a seguisen seleccionando pa representar a España, baixo as bandeira de España de donde queria emigrar. Non tiro foguetes polo que lle pasa ahora con Hacienda, pero tampouco o lamento, o unico que aconsello a Hacienda, e que eses 3 e medio millons de Euros, os dediquen a facer polos pobos de España, mini canchas de tenis, haber si ainda que solo sexa unha, poida salir outra Arantxa, como deportista, non como emigrante.

PRECIPITEIME

Hontes, precipiteime comentando a intencion do Goberno, de retirar os Crucifijos dos Centros de Enseñanza, porque o noso querido Presidente D. José Luis Rodriguez Zapatero, dixo despois algo asi como que ,eso ahora no toca, si ahora no toca podese deducir que algun dia pode tocar, e como eu non o poido impedir, pedirialle que si algun dia o fai, que procure que non coincida coas Navidades, nin coa Semana Santa porque como dixen ontes E MOITA CONTRADICION

VAYA CONTRADICION

Hoxe en todos os informativos, de Radio e T V resaltaban a noticia de que o Partido Socialista, apoiaba a proposocion dun partido catalan de retirar dos colexios e centros publicos, os Crucifijos, e cando facian unha pausa, toda a publicidade resaltaba a sua vez as Navidades, e digo que e unha contradicion, porque pa que haxa un Crucifijo, primeiro tuvo que haber unha Navida, aqui non vale preguntar, quen foi primeiro, se o ovo ou a galiña , e o marxen do que representa realmente a Navida, non se daran conta os infelices que poden quitar da parede o Crucifijo, pero nunca O van a quitar do corazon dos creentes, e como si se lles ocurrise sacar da parede da sua salita ou comedor unha foto dun antepasado seo, por moito que escondan a foto e por moito que reneguen, sempre seran descendientes, a Navida, e o que ven despois, esta moito por encima de todos nos.

Hoxe estou muy contento, bueno xa me alegrei bastante o xoves dia 19 cando lin no xornal El Progreso, un escrito de D. José Luis Suarez Muñíz, co titulo, EL RIO CENTIÑO , EL GRAN OLVIDADO. No amplio articulo, fai referencia os 19 muiños que chegou a ter en funcionamento, fai referencia a historia do seo entorno desde os Reis Católicos e fai referencia a beleza do val polo que discurre, e non falo máis do articulo pa non estragalo. O único que quero puntualizar pa engadir o escrito do Sr. Suarez Muñiz, e que os 19 muiños que describe, todos eran de propiedade particular, e siguen sendo os que ainda se conservan. Pero hai un, bastante abandonado, que ainda que privado, era de varios propietarios, e cada propietario con distinto numero de acios, xa que algunhos dispoñian de todo un dia a semana po seo uso particular, e outros solo de medio dia, e tamen os habia que non chegaban nin a ter mediodia, que tiñan que compartilo. Este muiño, ou o que queda del, na actualidade e de titularidade publica, por estar enclavado en unha masa comun, resto da concentracion parcelaria de San Martiño e Santa Cilla, refirome o MUIÑO DE LADRIDO. De este Muiño desde que e de titularidade publica , o Concello fixo varias promesas de rehabilitación, e hoxe tiven a agradable sorpresa de ver un grupo de personas desbrozando o manto de silvas e maleza que o tiñan escondido. Espero que a alegría de hoxe non acabe en decepción. Por todo esto empecei dicindo, HOXE ESTOU MUY CONTENTO

Valle incomparable

Estes oito dias non puiden acceder a este espacio porque estuben de viaxe, disfrutando de unha neta de 6 meses que e unha preciosida, lista e guapa como seo ABUELIN, pero hoxe volvo pa espoñer unha foto, do incomparable valle por donde discurre o MEO CENTIÑO QUERIDO, e desde donde veciños e visitantes podemos oxigenarnos coa brisa sana que desprenden as suas augas, e tamen podemos alimentarnos, coas incomparables troitas que se poden captuar disfrutando de ese deporte de paciencia que e a pesca, claro que pa pescar ai que ter licencia, e non facelo en tempo de veda, ai que ser respetuosos co medio ambiente, e respetar as leis. Si podo maña volvo.

GRACIAS

Esta segunda entrada, xa de forma seria , xa qaue a primeira foi en periodo de pruebas, sirva pa darlle as gracias a Dario, o noso profesor de informatica, pola paciencia que ten con todos, ainda que eu escribo a titulo personal, porque fai unhas clases amenas e o mismo tempo divertidas, donde as duas horas que nos aguanta pasan volando, insinuounos que posiblemente este curso remate a finais de ano, e unha pena, porque vexo que os alumnos deste curso estamos contentos e ilusionados, e como xa non somos picaros, necesitamos profesores, alegres, con paciencia, e que sepan entender os carrozas coma min, asi que adiantandome o final do curso, GRACIAS DARIO.

INICIACION

Practicas de iniciación a informatica e creación de este Blog pa recreación das nosas inquedanzas, pa alabar as cousas desta nosa parroqiuia que nos gusten e dalas a conocer, e tamen das nosas criticas, que seguramente poden ser mais que as que poidamos chufar.